همدلی

X

> همدلی

شعر و دردودل


	صبوح خالي هان اي مردم بدبخت صبوح خالي ميبينيد كه چطور در لبه تيغ جنون چالاكم هان ترا چه مي شود دنياي ديوانه زنجيري اي زنجيره دريده خوش منظر چه مي خواهي چه مي جويي چند قطره زجر تا پرشدن صبوحم باقيست مطمئن باش تمامي قطرات وجودم لبريز زجريست سرخ نوش باده بردار، يك نفس، لاجرعه پيشكشت باد. كامت گوارا خشك مباد گلويت تا جرعه اي ديگر پس چرا نمي نوشي همين بود و بس، انبانم خاليست تهي ماندم با خاطري از چهل و اندي سال نكبت وتحقير كه ليك اين تحفه را جز خودم خريداري نيست دگر از من به تو چيزي نخواهد رسيد نگاهي دوباره بينداز پيمانه عمرم لبريز است فنا 27/11/86 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386 \|


	تقدیم به پرستاران ccu بیمارستان ولی عصر بیمارستان حجم غلیظ مرگ و غمگینان خوش امید روبرویم ساعتی دیواریست که میداند آخر زمانم را بلند گو با شوق اعلام کد میکند : ccu تخت شماره 5 و سکوت نا امید امید آیا در این توهم و سیاهی کسی دستم را خواهد گرفت سکوتی سنگین میفشارد قلبم را کسی اینجاست ؟ های آدمها کسی اینجاست آری آری میپاید کسی خوب بودنم را نامش نمیدانم شاید دلی عاشق دلی که عاشقانه برایمان میتپد فنا 10/7 /86 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در چهارشنبه یازدهم مهر 1386 \|


	راه نمیدانم چو میمانم در این راه نمیدانم کجا بود آخر راه پریشان گشته ام از پیچ و خم ها چه ها دارد زمانه بازی با ما نمیدانم کجایم یاریم کن ز بهر دوستی همراهیم کن بگیر دست مرا گمراهم ای دوست بخوان نام مرا گمنامم ای دوست چو شیری میگذشتم من از این راه کنون بی یال و کوپال مانده در راه گرفتم من همیشه دست یاران کجاست یاری بگیرد دست ما را 23/5/86 فنا \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386 \|


	مادر بیا بیا عزیزم بیا بیا مادر من بیا میخوام نگا هت کنم خودمو برات فدا کنم میخوام برام حرف بزنی حرف دل انگیز بزنی ببر منو به اون دورا به دوره ای بچه گی هام چه خوش در آغوشت بودم برام میگفتی تو لا لا هر جایی که بد میارم ترا بیادم میارم همیشه غم خوارم بودی دوست و رفیق یارم بودی هنوز بازم ترو میخوام یار قدیمم رو میخوام منو ببر به اون دورا به زمون بچه گی هام چه خوش در آغوشت بودم برام میگفتی تو لا لا میخوام برات فدا بشم دوست و رفیق عصات بشم سرتو بزار رو شونه ام میخوام برات قصه بگم دستی به زلفت بکشم پیش خدا دعات کنم بیا بریم به اون دورا به زمون بچه گی هام چه خوش در آغوشت بودم برام میگفتی تو لا لا برام میگفتی تو لا لا فنا 15/3/86 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در چهارشنبه شانزدهم خرداد 1386 \|


	دل شکسته مثل یک جنده ای پیر هرزه و کثیف و خیس هر کجا که می رسی هر کسی که میبینی فوری عاشقش میشی فوری پا پیش میشی دوستی مال پریاست عشق . ذکی مال عرشیاست کاشکی میشد بمیری منو با غم جا بزاری زندگی بی تو چه رویایی میشه همه جاش خوب و سفید آبی میشه دل که در سینه نبود غم کجا بود دل شکستن دیگه مال من نبود فنا 11/3/86 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در پنجشنبه دهم خرداد 1386 \|


	ته عشق قسم قسم به آرزوهام قسم قسم به کهکشانهام حالا دیگه نمونده حرفی حالا دیگه نمونده ذوقی قسم به اون عشقی که بوده قسم به اون شوقی که مرده ببین دلم خاموش و سرده ببین دلت یه تیکه سنگه برو برو خدا نگهدار نگیر دگر سراغی از ما 10/3/86 فنا \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در پنجشنبه دهم خرداد 1386 \|


	رد پایی عاشقانه گفته بودی : زندگانی گفته بودم : آرزوهای جوانی نغمه های آسمانی عشقهای کودکانه رد پایی عاشقانه یادت آید یادم آمد : دست در دست در خیابان بوسهای دزدکانه وه چه پاک و عاشقانه میگریزم میگریزم در گذشته در گذشته \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در چهارشنبه بیست و ششم بهمن 1384 \|


	تبی بود که سوزاند \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در شنبه بیست و دوم بهمن 1384 \|


	کولی دوره گردم کوله باری بر دوش جار خواهم زد همه جا شاید در پس آن کوچه یا که در وادی دور بخرند به پشیزی بارم حرف دل بر دوش جار میزدستم آی آدمها آی میفروشم بارم وخواهم رفت یا شایدم باید رفت شاید در پس آن کوچه........ فنا 84.11.14 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در جمعه چهاردهم بهمن 1384 \|


	چرا رفتم برف بود نگاهش می کردم من آسمان را شوق رفتن بود اندک شور و شوقی در سر از روزگاران جوانی وجد می آورد مرا در دم عزم کردم قدم در برف بگذارم و رفتم دست طرار طبیعت فسون می ریخت دنیا را میرفتم و میرفتم برف می آمد ومی آمد جوانی آنی که می خواند و می راند مرا گرم می ساخت تمام را سیگاری در دست چرخانده روشنش کردم رقص دود لای برف بود و گرمای لذت بخش با تمام وجود دود را در حلقم فرو بردم سیگار را در مشت خود محفوظ کردم تا دانهای برف خاموشش نگرداند ا ز گرمایش مختصر گرم گشت دستم و فهمیدم که انگشتانم یخ زده است یادم نامد چند گاهی ست که میرفتم لرزیدم هرچه بیندیشیدم ندانستم چه شوقی بایدش بودن قدم در برف برداشتن زمین سرد و کثیف و خیس وکفش ملی من هم کفش سوراخ از سرما لرزیدم ندانستم چرا رفتم فنا 23/10/84 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در جمعه بیست و سوم دی 1384 \|


	برگ سبزیست تحفه باران 23 عزیز که مدت زیادیست از او بی خبرم مه پایز شد و یارم نیامد زابر با صفا باران نیامد نشستم بر سر کوهی بلندی شدم خیره به ابر باران نیامد کشم من منت ابر زمستان ز ابر با صفا باران نیامد ببار باران کویرم رو نگردان ولی بازم خدا یارم نیامد فنا 74.7.16 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1384 \|


	چشمهایت را نپوشان چشمهایت را نپوشان بگذار آتش عشق درونش بسوزاند درد تنهایی من دیده بگشا دیده بگشا تا بگویم از برایت تا بگویم راز عشق پاک خود را دیده بگشا دیده بگشا تا برایت من گشایم راز دل را تا برایت من سرایم شعر خود را نازنینم دیده بگشا دیده بگشا تا شوم مست دو چشمان سیاهت تا شوم گرم در آغوش نگاهت دیده بگشا فنا \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در پنجشنبه چهاردهم مهر 1384 \|


	زندگی باید دید جور دگر دل هوس میکده دارد امشب هوس جرعه نابی ودکا هوس دلبرکانی زیبا و چه دلشادم و سبز دلخوشی ها کم نیست زندگانی هم فقط این غم نیست زندگی باید دید جور دگر پس عزیزم عینکت را بشکن زندگی عشق است و صفا گر خراب گشت ببایدش فنا عاشقی ققنوس سانش بایدش زخم عشق را تازه ساز بار دگر گر نداری عشق و شور زندگی پس بباید تعویض افکار خویش مغزها باید کند انداخت دور جای آن مغزی دگر بار دگر فنا 11/8/82 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در شنبه دوم مهر 1384 \|


	((و چه غم انگيز خواهد بود لحظه مردن عشق)) هر كه را گفتم عشقش مي ستود در رسايش شعرهايش مي سرود عشق من پاك بود و بي ريا او يكي مست غرور و بي خيال عشق من پاك و صديق داغ داغ كم كمك افسرده و زار و نزار فقر مالي شعله اش كم نور كرد بد زباني حرمتش در خون كرد طعنه هاي اين و آن خارش بساخت رشكهاي ديگران كارش بساخت پس چه من خوش بوده ام كه دارمش عشق يك سويه نثار دامنش عشق را در خون خود من ريختم ضرب دل با عشق او آميختم پس اگر عشقم بميرد بي گمان بر مزارش من بميرم هم زمان ليك خدا رحمي بكن عشقم نگير ظالمانه اين ستم بر من نگير فنا 24/7/82 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در جمعه یکم مهر 1384 \|


	در جواب به نامه دوست ناشناس اینترنتیم درود بود و سلامی هزاران آرزوی شادکامی بدادی آن همه تبر یک عیدی پیام عشق و دوستی را تو خیلی کنون پس میدهم من هم پیامی پیام شاد باشی و سلامی ببوسم من زدور شاید لبانت شوم مست دو ابروی کمانت !! کشم دست نوازش آن تنت را ببویم عطر آن پیر اهنت ر ا نمید انم که بودی و که هستی جوانی یا که پیر شاید مستی ولی من میپسندم آن سلامت تب د وست داشتن ها و پیامت کنون نامت زنم در جمع یاران تورا خواهم شوی همدل و میهمان کنون............. ببین آغوش گشودم زبهر دوستی دستم گشودم بگویم از برایت من که هستم فریبرزم که از غمها نرستم تو را کنج دلم را جای خالیست بفرما در د لم هم میهمانیست فنا 2/1/84 \|+\| نوشته شده توسط فریبرز در چهارشنبه سی ام شهریور 1384 \|